قالب شماره ۱۱

درخواست حذف این مطلب

قالب آ ی که تو داشتم خیلی دوست داشتنی بود. حداقل این که من خیلی دوستش داشتم. یه زمینه سفید ساده با یه تصویر محو شده از یه شاخه گل های کاغذی صورتی که انگار از دیوار بالا رفته بودن. وقتی اومدیم بیان، نه هیچ وقت تونستم با قالب های بیان کنار بیام، نه هیچ کدوم از قالب های عرفان برام جالب بود. خودمم انقدری از کد نوشتن سر در نمی آوردم و نمی آرم که بتونم اون چیزی که می خوام رو بنویسم. دوستِ ِ نرم افزارم ندارم. اگرم داشتم خوب، نمی دونم چقدر می شه هی ده فرمایشات داد و انتظار داشت ملت عصبانی نشن. تو این بیان هم گرچه گهگاه از قالب های بعضی وبلاگا خوشم می اومد، ولی تهِ تهِ دلم مونده بود پیش همون تصویر محو قالب آ .

من آدم سمجیم. خیلی بیش از حد سمج. این سمج بودن واقعا گاهی از حد طبیعی و درست می زنه بیرون. اونی که می خوام رو خیلی با طمانینه و دقیق و سر صبر انتخاب می کنم؛ ولی وقتی انتخاب می کنم دیگه باید همون اتفاق بیفته و اگه لازم باشه برای اتفاق افتادنش تا ته دنیا هم می رم. (اون سوال پیاده روی کل دنیا یادتون هست؟)

چند روز پیش دیگه حس از قالب وبلاگم خسته شدم. دونه دونه قالب های بیان رو تو صفحه پیش نمایش باز ؛ یه سر رفتم وبلاگ عرفان قالب های ریسپانسیو رو دیدم؛ حتی یکیش رو هم با یه سری تغییرات جزئی انتخاب و کدشو ساختم و امتحان ؛ ولی بازم اونی نشد که می خواستم. آ ش دیدم نمی شه. من هنوز دلم پیش اون ع محو قالب بود؛ وبلاگی که خیلی وقت بود حذفش کرده بودم. دلم تنگ شد براش. دوباره رفتم ، تلاجن ساختم. اون صفحه مدیریت ساده. و قالبی که جاش خالی بود. مثل این ا. انگار بعد چند سال بخوای بری دنبال بچه یا چه می دونم خواهر و برادری که گمش کردی.

رفتم تو سایت پیچک. یه مدت قالبای اون جا رو استفاده می . چندین صفحه رو گشتم ولی پیداش ن . دقیقا یادم نبود طرح قالب رو ولی مطمئن بودم اگه ببینمش می شناسم. تو چرخ زدن بین قالبای پر زرق و برق پیچک، یادم افتاد از یه جایی به بعد قالبای سبک نایت اسکین رو ترجیح داده بودم برای وبلاگ. رفتم نایت اسکین. سری قالب های ؛ و پیداش ! اصلا فکرشم نمی ولی پیداش . سری یازدهم از قالب های ی نایت بود. همون ع محو قرمز_صورتی که انگار کلا یهو پرتت کنه به یه زمان دیگه. یه مهتاب دیگه. به همون موقعی که اسم مهتاب رو انتخاب . چرا مهتاب اصلا؟ نمی دونم. یادم نیست. عجیبه که موضوع به این مهمی یادت بره. قالب رو پیدا به هرحال. ولی کدش قابل استفاده نبود. لینکش مشکل داشت. و البته مسئله من کدش نبود اصلا. من اون ع رو می خواستم. بلکه بتونم تو یه قالب برای بیان ازش استفاده کنم. چی کار باید می ؟ فقط از این که پیداش کرده بودم خوشحال می شدم و می گفتم «خوب حالا هزارتا ع خوشگل تر از این هست. چه کاریه؟ اون محو بودنشم یه افکت ساده است صرفا. »

راستش همینا رو هم گفتم. ولی بازم دلم راضی نشد. من هزارتا ع خوشگل تر محو شده با افکت نمی خواستم. دقیقا همون ع رو می خواستم. گشتم تو سایتشون قسمت «ارتباط با ما» رو پیدا . ایمیل زدم و گفتم «می تونم ع استفاده شده تو قالب شماره ۱۱ رو داشته باشم؟» و به خودم گفتم «ببین دیگه واقعا تو همه تلاشتو کردی». ذره ای امید نداشتم به اون ایمیل جواب بدن. این جور سایتا، تازه الان که بیان رو بورسه، مگه چقدر بازدید کننده دارن و اصولا چند نفر ممکنه ایمیل بزنن که حالا ی بخواد جواب هم بده؟ همون قسمت «تماس با ما» تو سایتشون یه گوشه کوچولو یه طوریه که انگار زنگ یه خونه قدیمی متروکه باشه که قایم شده زیر شاخه های انبوه پیچک و عشقه که ی نتونه پیداش کنه. ایمیل زدم و با خودم گفتم «تو واقعا همه تلاشتو کردی»

جواب دادن! اونم خیلی زود . نشونی وبلاگ رو پرسیدن. جواب دادم و هورا! که «خواستن توانستن است» و «جوینده یابنده است» و... و جو نیومد. دیگه نمی شد بیخیال شم. دوباره ایمیل زدم «ببخشید اگه ع رو نمی تونید بدید می شه حداقل کد قالب رو بدید تو وبلاگم استفاده کنم؟» جواب زود رسید. از آدمی که معلوم بود ایمیل قبلی من رو درست نخونده بود و حوصلش از دست این موجود سمج در مورد یه قالب قدیمی، یه ع قدیمی، موضوعی در این حد بیخود، سر رفته بود. «گفتید کدوم قالب بود؟» یعنی حتی حوصله نداشت دو تا ایمیل قبل تر رو چک کنه. گفتم «شماره ۱۱ از سری » و فکر پس حتما الان کد قالب رو می فرسته و به هرحال ع رو بهم نمی ده. ولی ببین «تو به هرحال همه تلاشتو کردی». کد قالب اونقدرا برام مهم نبود. فوقش می شد دوباره بزنم تو وبلاگ که تما کنم ولی ع مهم بود که اینجا داشته باشمش و ظاهرا نمی شد. به هرحال مهم این بود که «من همه تلاشمو...»

امشب با بی حوصلگی رفتم ایمیلم رو چک . و بله! ع رو فرستادن برام! ع عزیز دوست داشتنی من. ع آ ین و تنها قالبی از وبلاگ که تو ذهنم مونده بود. از ذوق زیاد کلی تشکر . یعنی یه : گذاشتم و کلی پرانتز پشتش ردیف و گفتم من کلی خاطره دارم با این قالب. بعد، برای این که «همه تلاشمو کرده باشم» گفتم «می شه لطفا کد قالب رو هم برام بفرستید؟ من هرچقدر رو لینکش می زنم باز نمی شه» :)



پ .ن: دیگه راستش خیلی مهم نیست این جا استفاده بشه یا نه. مهم اینه که دنبالش گشتم؛ پیداش ؛ «همه تلاشمو »؛ دارمش و الان رو صفحه گوشیمه! درست رو به روم:)


پ.ن۲ یا روغن ریخته نذر زاده: برای ۱۶ شهریور. روز وبلاگ فارسی.