صرفا نظر منه البته

درخواست حذف این مطلب

نهایت عشق «در» نهایت فراق و نهایت لذت «پس» از نهایت فراق، اتفاق می افتد.

و مثل همین مثال، باقی قوانین عالم ماده را هم طوری «باید یک چیزی از دست بدی تا یک چیزی به دست بیاری»طور چیده اند که به آن دل نبندی.

فلذا، باید یاد بگیریم سخت و جدی نگیریمش.


پ.ن: زیاد و تندتند نوشتن، خلاف اصول وبلاگ نویسیه به نظرم. هنوز مطلب قبلی رو خیلیا ندیدن یا هضم نشده، درست نیست یه چیز جدید تو فاصلهٔ کم بنویسی. اینا رو می دونم، ولی در حال حاضر، این جا تنها جاییه که نوشتن توش آرومم می کنه و علی رغم این که خیلی از ایده ها رو فقط در حد کلیدواژه یادداشت می کنم و از خیر نوشتن و انتشار می گذرم، باز هم کلی مطلب دیگه می مونه برای گفتن که باید بنویسم. تا اطلاع ثانوی هیچ چاره ای نیست.


پ.ن۲: «غوغای عشقبازان» محمدرضا شجریان مال مرداد هشتادوشیشه. اون موقع، کاست یده بودم، اخیرا سی دی شو پیدا و هنوز تروتازه است به نظرم. تو بیپ تونز هم هست. اگه سنتی گوش می دید و از اساس باهاش مشکل ندارید، ارزش یدن داره. اینم البته صرفا نظر منه.